ارسال سوال سریع
بروزرسانی: ۱۳۹۸/۱۱/۲۷ زندگینامه کتب مقالات تصاویر سخنرانی دروس پرسش‌ها اخبار ارتباط با ما
دسته‌بندی مقالات جدیدترین مقالات مقالات تصادفی مقالات پربازدید

احکام مسافر

در باب مسافر دربارۀ کسانی که بیوتهم معهم (مانند عرب‌های بدوی که دائماً به دنبال آب و علف بودند) و همجنین کثیر السفر گفته شده: نمازشان تمام است، لکن فقها گفته‌اند: کثیر السفر واقعاً مسافر است ولی حکمش برداشته شده؛ چون برایش مقر زندگی ـ و نه وطن ـ در نظر می‌گیرند، که اگر از آن دور شود مسافر است. حالا اگر کسی خیلی (به‌دفعات) دور شد به او کثیر السفر می‌گویند. لذا نسبت (بین ادلۀ نماز قصر و نماز او) را تخصیص (خروج حکمی) گرفته‌اند؛ یعنی: این شخص هرچند مسافر است ولی حکم سفر ندارد. اما کسانی که بیوتهم معهم هم حکمشان تمام است، ولی این‌جا نسبت (بین ادلۀ نماز قصر و نماز او) تخصص است؛ چون اصلاً مقر زندگی ندارد و عنوان مسافر بر او صدق نمی‌کند. «ضرب فی الارض» ("وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ" [النساء: 101]) مهم نیست، آنچه مهم است عنوان مسافر است. اگر عنوان را «ضرب فی الارض» گرفتیم این شخص (کسانی که بیوتهم معهم) تخصیصاً خارج است و اگر مسافر گرفتیم تخصصاً (به‌نحو خروج موضوعی) خارج است. وقتی محل زندگی نداشت ابتعاد (دورشدن) از مقر زندگی هم صدق نمی‌کند. (حضرت آیت الله استاد حاج سید احمد مددی الموسوی ، خارج اصول فقه ۱۳۹۷/۱۰/۱۰)
#اصول
#فقه
#احکام_مسافر
#کثیر_السفر
#حکم_کثیر_السفر_و_کسانی_که_بیوتهم_معهم

ارسال سوال